Niezapominajka

Pewnego marcowego dnia w sklepie ogrodniczym zapachniała, zauroczyła kolorem, delikatnością, poruszyła drobne kwiatki i skradła serce Dziewczynki. Błękitna niezapominajka.

Dziewczynka razem z mamą zabrała ją do domu, by móc się nią codziennie zachwycać. Wąchała, pomagała przesadzać w donice. Od tamtego dnia Dziewczynka nazywa siebie niezapominajką :)

Tak się złożyło, że na przedstawienie z okazji Dnia Mamy i Taty dostała rolę właśnie niezapominajki :)

"Nad przejrzystą wodą, przy leśnych strumykach

niezapominajki zawsze się spotyka.

Odrobinę błękitu niebo nam oddało,

by słońce w zachwycie nam się przyglądało."

Pasowanie

W ten poniedziałek Agatka została pasowana na prawdziwego Przedszkolaka :) Do przedstawienia przygotowywaliśmy się bardzo starannie :) Przede wszystkim przygotowywałam Agatkę pod kątem emocjonalnym. Mówiłam, że będą rodzice wszystkich dzieci, będziemy razem na świetlicy i żeby się nie bała. Prosiłam, żeby się do mnie uśmiechała i pomachała nam ze sceny :) Pamiętacie Agatki przedstawienie na Dzień Matki? Dla przypomnienia tutaj . Poniedziałkowe przedstawienie było jego odwrotnością. Agatka dumnie wyszła zza kotary, gdy nas zobaczyła zaczęła się śmiać jak wariatka i tak jak obiecała pomachała nam szybciutko :) Wierszyk za wierszykiem, piosenka za piosenką Agatka najgłośniej, wyraźnie i bez najmniejszej pomyłki. Dumna i szczęśliwa. Odważna i harda. Moja wspaniała! <3

 

Na tę uroczystość wybrałam Agatce białą koszulę z kołnierzykiem oraz bardzo ładną wykonaną z grubej sztywnej bawełny spódniczkę z paskiem. Jak macie ochotę na coś fajnego, indywidualnego, na wymiar to zajrzyjcie do Pauliny tutaj. Spódniczkę akurat robiła jej siostra, za to jej mama dzieje piękne sweterki, a ona sama tworzy gumki i spinki :)

p.s. Z szacunku do pozostałych dzieci oraz ich rodziców musiałam zdjęcia dodaję celowo zamazane.

Foch

Zamknęła mi drzwi przed nosem. Tak. Bo odmówiłam jej zabawy (robiłam w tym czasie obiado-kolację).

Pierwszy foch z zamknięciem drzwi. Czy to bunt? Kolejny? Już kilka takich mieliśmy w swoim życiu. Tak właściwie codziennie mamy. Bo nie pozwalam oglądać bajki, bo zapraszam do obiadu, bo trzeba iść do przedszkola, bo wołam do mycia, bo źle postawiłam kubek, bo to ona chciała posłodzić kawę... I tak w kółko. Magiczne NIE słyszę kilkadziesiąt, a nawet kilkaset razy dziennie, bo potrafi nawet nie słuchać co do niej mówię, tylko za w czasu wykrzykuje pod rząd kilka NIE. Płacze, krzyczy, często bez powodu. Ostatnio zaczęłam ignorować, bo im bardziej ja się wczuwam, tym ona bardziej manifestuje. Stoicki spokój i cierpliwość oraz stanowczy ale spokojny ton głosu jest najskuteczniejszy.

Od kilku dni chodzę po nią do przedszkola pieszo lub jeżdżę rowerem. Prawdę mówiąc wolę pieszo, bo się mniej męczę, a ja wysiłku fizycznego nie znoszę ;P Razem mam do pokonania ponad 4 km. Zazwyczaj przed 16.00 zaczyna padać bądź zbliża się burza, więc pędzę z wywieszonym językiem. Na następny dzień mam zakwasy. Małe ale mam ;) Wiem, że to samo zdrowie, wiem, ale dzisiaj wróciłam tak zmęczona, że ledwo zipałam. Pusty żołądek i brak magnezu w organizmie zrobił swoje.

Znalazłam dzisiaj w telefonie Tomka zdjęcia z pierwszego seansu kinowego Agatki :) Byliśmy na bajce Krudowie 3D :) Agatka była zachwycona. Bałam się, że to za wcześnie, że ona nie wytrzyma tyle, że będzie przeszkadzać innym, ale było super. Musiałyśmy zostać na literach końcowych, bo nie chciała wyjść z sali. Chciała jeszcze :) Czasem powiedziała coś śmiesznego rozśmieszając naszych sąsiadów ;) Siedziała na fotelu po turecku, co mnie strasznie rozczuliło. Tylko nie chciała założyć okularów. Dopiero po bardzo długich namowach się zdecydowała. Więc następny film wybierzemy w wersji tradycyjnej. Gdybyście byli ciekawi, czy bajka jest warta obejrzenia, to polecam. Dzieciaki były zadowolone, dorośli też ;)